“Oog je succesvol en ondernemend, maar voel je je vastgelopen en overprikkeld?”

BEN IK DIT?

Als ondernemende vrouw voelen de regie kwijt te zijn

Je bedrijf vraagt om sneller schakelen. Slimmer werken. Meer aanpassen. En je stoomt door, want ‘niet lullen maar poetsen’ is je tweede natuur. Maar je lichaam protesteert. Die gespannen nek. De hoofdpijn. De verkoudheid die blijft hangen. Je lichaam fluistert steeds harder: “Kan het wat rustiger? Waar is mijn ruimte?” Het altijd “aan staan” past niet meer bij je. Je hoofd is te vol. Het vraagt om andere keuzes. Maar welke… en hoe?

Je vindt het lastig dat je niet helemaal op jezelf kunt vertrouwen. Je verlangt naar een betrouwbaar innerlijk kompas. Eén die loze hersenspinsels feilloos scheidt van de plannen die écht ergens over gaan. Want er poppen nieuwe, avontuurlijke plannen in je hoofd op. Vaak briljant, soms impulsief. Je zou haast zelf een Harley kopen. Waarom mogen alleen mannen dat in hun midlife? Maar de weloverwogen jij wil niet beschaamd terugkijken. En haar stabiliteit en geloofwaardigheid verliezen. Hoe herken je de plannen die veel dichter bij jou liggen dan je tot nu toe hebt durven toegeven?

De dagen rijgen zich aaneen. Geleid door je to do lists. En voor je het weet is er weer een jaar voorbij. Is dit nu alles? Sombere momenten sluipen binnen. Je straalt niet meer als je naar afspraken gaat. En doet er ook niet veel moeite voor. Waarom zou je make up op doen? Het moet er ‘s avonds immers toch weer af. Als je een vrouw ziet stralen, die volop van zichzelf geniet, voel je een steek van jaloezie. Jij bent toch óók meer dan je to do list?

Je twijfelt over van alles. Je houdt van je bedrijf, maar ergens diep van binnen leeft dat andere verlangen. Dat ene ding dat alleen jij kan brengen. Soms droom je van een groene locatie waar je groepen lesgeeft in Chinese vechtkunst. Zó levendig dat je het bijna kunt ruiken. Maar in de praktijk ligt jouw koers vast. En je zet jezelf weg met: “Waarom kan ik niet gewoon tevreden zijn?” Maar die diepe wens laat zich niet onder het tapijt vegen. Je voelt je gefrustreerd.

En dan weer zo’n moment…
Je hebt jezelf een stevige middagwandeling beloofd. Even luchten. Maar dan belt je zieke moeder. Uiteraard spring je bij. Maar aan het eind van de dag baal je. Want opnieuw is je ‘me-time’ in rook opgegaan. Terwijl je het zo nodig hebt. Maar het komt er niet van. En ergens vraag je je af: Hoe doen andere vrouwen dat? Hoe vinden zij die balans?

Als je in dit stramien door gaat …

Blijf je gevangen in je innerlijke strijd. Tussen enerzijds die diepe behoefte die vervuld wil worden nu het nog kan en anderzijds de gedegen, verstandige jij die geen verkeerde besluiten wil nemen. Die niet wil verkwanselen wat je met zoveel toewijding hebt opgebouwd.
Je lichaam zal steeds harder gaan protesteren. En je energie gaat op naar het lawaai in je hoofd. Alsof je klem zit in een levensverhaal dat je zo niet hebt gewild.